حرف های من

سروده ای از فریدون مشیری

harfhaye-man — Fri, 04 Dec 2009 15:28:26 GMT

جادوی بی اثر

پر کن پیاله را

کاین آب آتشین ،

دیری ست ره به حال خرابم نمی برد !

این جام ها – که در پی هم می شود تهی –

دریای آتش است که ریزم به کام خویش ،

گرداب می رباید و ، آبم نمی برد

من ، با سمند سرکش و جادویی شراب ،

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا ،

تا شهر یادها ...

دیگر شراب هم

جز تا کنار بستر خوابم نمی برد !

هان ای عقاب عشق !

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد ...!

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد !

در راه زندگی ،

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی ،

با اینکه ناله می کشم از دل که : آب ... آب .... !

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد !

پر کن پیاله را

پرکن پیاله را ...

با ( مارک تواین ) : از عشق بدم می آید

harfhaye-man — Wed, 02 Dec 2009 16:02:35 GMT

از عشق بدم می آید

چنین گفت مارک تواین نویسنده آمریکایی متولد 30نوامبر سال 1853. ...

زندگی سراسر از شادی میشد اگر ما در سن 80سالگی بدنیا بیاییم و رفته رفته به سن 18سالگی برسیم .

عشق عینک سبزی ایست که انسان با آن کاه را یونجه می بیند .

سعی نکن به یک خوک آواز خواندن یاد بدهی .هم وقت خودت را تلف می کنی و هم خوک را اذیت می کنی .

میهن پرست : آدمی که می تونه بلند داد بزنه ولی نمی دونه واسه چی داره داد میزنه .

من از عشق بدم می آید ، برای اینکه یک بار عاشق شدم و مادرم را فراموش کردم .

خدا در اولین قدم انسانی سبک مغز ساخت ، این کار تمرینی بود سپس خداوند تخته سیاه را آفرید .

عشق عینک سبزی ایست که انسان با آن کاه را یونجه می بیند .

زن عاقل به تربیت همسرش همت می گمارد و مرد عاقل می گذارد که زنش او را تربیت کند .

ازدواج قرارداد دو نفره ایست که در تمام دنیا اعتبار دارد .

با داشتن عوامل قدرتمند، به مقصود خود دست می یابید.

الماس را جز در قعر زمین نمی توان یافت و حقایق را جز در اعماق فكر نمی توان كشف كرد.

جریان زندگی چیزی جز مبارزه میان عاطفه وعقل نیست .

بیست سال بعد، بابت کارهایی که نکرده‌ای بیشتر افسوس می‌خوری تا بابت کارهایی که کرده‌ای. بنابراین روحیه تسلیم‌پذیری را کنار بگذار. از حاشیه امنیت بیرون بیا. جستجو کن. بگرد. آرزو کن. کشف کن. مارک تواین

بعضی ها هر کجا می روند شادی آفرین می شوند وبعضی ها هر کجا چنین افرادی قدم می گذارند ، همواره دنباله روشان هستند .

بخشندگی،انتشار بوی خوش بنفشه بر ته کفشی است که لگدمالش کرده است .

وقتی هدفمان را از دست می دهیم مجبور هستیم سعی خود را چند برابر كنیم .

وقتی جوانتر بودم همه چیز را به خاطر می‌آوردم، حالا می‌خواست اتفاق افتاده باشد یا نه! .

صدیق ترین ،بی توقع ترین،مفیدترین و دائمی ترین رفیق برای هر كسی كتاب است.

جریان زندگی چیزی جز مبارزه میان عاطفه وعقل نیست .

همة چیزی كه در این زندگی لازم دارید بی خبری و اعتماد به نفس است و موفقیت حتمی است.

تختخواب خطرناکترین جای دنیاست، چون صدی نود مردم در آن می‌میرند .

همة چیزی كه در این زندگی لازم دارید بی خبری و اعتماد به نفس است و موفقیت حتمی است.

ماخذ و تنظیم:بخش ادبیات تبیان

غزلی از حافظ : تفال آذر ماه

harfhaye-man — Sat, 28 Nov 2009 15:03:54 GMT

غزلی از حافظ

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

یک نکته ازین معنی گفتیم و همین باشد

از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار

صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل

شاید که چو وابینی ، خیر تو درین باشد

هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز

نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود

کاین شاهد بازاری وآن پرده نشین باشد

آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر

کاین سابقه ی پیشین تا روز پسین باشد

معانی ابیات :

بیت 1 : تر : آبدار ، لطیف – معنی بیت : از دل غمگین شعر آبدار و لطیف برنخیزد ، از این حقیقت یک سخن دقیق و باریک بیان کردیم و مطلب همین است .

بیت 2 : انگشتری زنهار : انگشتر زنهار ، پادشاهان جبار هنگامی که می خواستند به کسی امان دهند و مردم مزاحم احوال او نگردند انگشتری یا تیری به وی می دادند. معنی بیت : اگر لعل لب تو انگشتری امان به من بدهد یعنی بر زبان تو برود که مرا زینهار داده ای ، آنگاه صد کشور به پهناوری ملک سلیمان در زیر نگین حکمفرمایی خود خواهم داشت

بیت 3 : ای دل ، از سرزنش حاسد اندوهگین نباید شد ، چه وقتی درست بنگری ، مصلحت تو در این است

بیت 4 : هرکه به لطف هنر خامه ی خیال پرداز من در سخن پی نبرد ، نقش خیال شاعرانه کشیدن بر وی حرام باد ، اگرجه نقاش چین باشد

بیت5 : ساغر باده نوشیدن قسمت یکی شد و خون دل خوردن بهره دیگری گشت ، آری در حلقه ی سرنوشت حال بدین گونه است

بیت 6 : فرمان نخستین یا حکم سرنوشت درباره ی گل و گلاب چنین صادر شد که گلاب محبوب زیبایی باشد که در بازار میان مردم نمایان شود و گل در پرده ی غنچه پنهان بماند.

بیت7 : آنگونه نیست که می پندارند رندی و قلندری از خاطر حافظ رفته باشد ، چه این پیشینه ی ازلی تا واپسین روز ( تاابد) بر جای خواهد ماند و هیچگاه فراموش نخواهد شد.

منبع : دیوان غزلیات حافظ ، به کوشش دکتر خلیل خطیب رهبر، استاد دانشگاه تهران ، غزل 161

داستان موسی و شبان: قسمت پایانی (شرح لغات واصطلاحات)

harfhaye-man — Thu, 26 Nov 2009 14:35:42 GMT

شرح ومعاني اصطلاحات ولغات

آداب : جمع ادب است ومـراد ازآن ، رســوم وقواعد وسنت هايي است كه رعايت آنها درشريعت وطريقت لازم است

بري : پاك

تفت : گرمي وحرارت ، گرمي حاصل ازخشم وغضب

جلال :بزرگي وبزرگواري ، عظمت وشكوه ودراصطلاح عرفا جلال عبارت از احتجاب حق ازبصائروابصاراست .اوصاف قهرالوهيت را، صفات جلال گويند.

جود : بخشش

چارق :كفش چــرمي كه بنـدها وتسمه هاي بلنددارد وبندهاي آن به ساق پاپيچيده مي شود

چغرات : نوعي ماست كه آب آن راگرفته باشند

حال : درنزدعارفان هرچه به محض موهبت بردل پاك سالك راه طريقت ازجانب حق واردشود بي تعمدسالك وبازبه ظهورصفات نفس زائل مي گردد آن را((حال )) مي نامند .وچون ((حال)) دائمي شدوملكه سالك گشت ، مقام مي خوانند.

ديبا : نوعي پارچه ابريشمي رنگين ، ديدارزيباروي ، صورت زيبا

ذم : مذمت كردن ، سرزنش ، نكوهش

ژاژ : كاربيهوده كردن ، بيهوده گويي

ژنده : كهنه ، فرسوده

سنديان : پاكستاني ها

سيرت : طريقه وسيرت ، مذهب ،خووعادت

شبان : گله بان ، چپان ، كرد، رميار ، رمه يار ، راميار ، پاده بـــان ، گواره وان،وطاس

وچوپان راگـويندكـه چـراننده ومـحافظت كننـده گوسفنـــدباشدواورابه عربي راعي خوانند(برهان قاطع) . رشيدي درفرهنگ وهدايت صاحب انجمن آراوبه تبـع اخيــر

صاحب آنندراج گويد : چوپان كه اكثردرشب گله راپاسباني كندضدروزبان وشبانــه

نيزگويند.امااين گفته براساس نيست وشبان ازكلمه شب مشتق نمي باشدبلكه ازريشه (فشو) اوستايي است وباكلمه چوپان نيزهم ريشه است .

پهلويshupan ، ايران باستان fshu-pavan ، ارمنــي shpet ( اوستاfshu paiti )

هرن چـوپان راازيك ريشه مي داندولي هويشمان آن راجدامي شمارد( حاشيه برهان قاطع مصحــح دكترمعين ) . مـولف فرهنگ نظام گويد : چوپان وشبان ازيك ريشه است وپان وبان به معني نگاه دارنده است و«چو» و«ش» مبدل هم هستند. دراوستا

«پسو» بـه معني حيـوانات اهـلي است ودرسنسكريت «پشو» به همان معني است

ودرپهلوي اين لفظ شبان است ( ازفرهنگ نظام (1)

شهد : عسل ، شيريني

عشق :شوق مفرط وميل شديــدبه چيزي . عشـق آتشي است كه درقلب واقع شود ومحبوب رابسوزاند.عشق درياي بلاوجنون الهي وقيام قلب است بامعشوق بلاواسـطه

عشق جوشــدبحررامانندديگ عشـق ســايدكوه رامانندريگ

عشق بشكافدفلك راصدشكاف عشـق لرزانــدزمين راازگزاف

گرنبودي بحـرعشــق پاك را كي وجودي دادمـي افلاك را

عشق مهم ترين ركن طريقــت است واين مقام راتنها انسان كامل كه مراتب تكامل وترقي راپيموده است درك مي كنـد. عاشــق رادرمرحله كمال عشق ، حالتي دست دهد كه ازخودبيگانه واززمان ومكان فارغ ، وازفراق محبوب مي سوزدومي سازد.(2)

فراق:جدايي . دراصطلاح صوفيـه مقام غيبـت راكــه عاشق ازوحــدت بامعشـوق ، محجوب باشد ، فراق گويند.

بيرون آمدن ازوطن اصلي يعني عالم بطون به عالم ظهوررافـراق ، وازعالـم ظهوربـه عالم بطون راوصال گويند.واين وصال جزبه راه مرگ صوري حاصل نميشود.(3)

روزيكه درفراق جمال توبوده ام گريان دراشتياق وصال توبوده ام

هرسوكه رفته ام به هواي تورفته ام هرجاكه بوده ام به خيال تو بوده ام

«جغتائي »

قال : گفتن ، گفتار ، سخن . دراصطلاح عرفان مباحثات علوم ظاهــري خاصه فقــه وحديث

گرانجاني : مقاومت بسيار ، پوست كلفتي وسنگ جاني ، سالخوردگي ، سستي ،

گزيننده : انتخاب كننده ، اختياركننده

محتشم : صاحب حشمت

مدبر : عاصي ، نافرماني كننده

موسي (ع) : موسي ازپيامبران عظام الهي كه جزء پيامبران اولوالعزم است . در قرآن مجید دربيست سوره ازاوسخن گفته شده است ونـــام او(136) باريادشــده است وبخشي از حكايت زندگي وپيامبري اودرسـوره هاي اعـراف ، يونس ، كهـف ، طه ، شعرا ، قصص ، دخان ، نازعات وپيوسته ترين حكايت اودرســوره طه و قصص آمده است واكثرمفسرين نه معجزه رابه وي نسبت داده اند.

( سيماي اصحاب قرآن / احمدفرجي )

نمط : روش ، طريقه

هندوان : هندي ها

يك ارسال مثل :

ارسال مثل آن است كه عبارت شعريانثررابابيت يامصراع ياجمله يـي كه مثل ياشبه مثـل ومتضمن مطلبي حكيمانه باشدبيارايندواين صنعت همه جــاموجـب آرايـش و تقویت بنیه سخن

مي شودوگاه باشدكه آوردن يك مثل درنظــم يانثــروخطابــه و سخنراني اثرش درپروراندن مقصودوجلب توجه شنونده بيش ازچندين منظوم وچنـد صفحه مقاله ورساله باشد.(4)

هيچ آدابي وترتيبي مجو هرچه مي خواهددل تنگت بگو

منابع وماخذ :

1- لغت نامه علي اكبردهخدا/جلدنهم/ص124

2-فرهنگ واصطلاحات وتعبيرات عرفاني/ دكترسيدجعفرسجادي/انتشارات طهوري چاپ پنجم/زمستان 79/ص 580

3-همان ماخذ/ص620

4- درقلمروآفتاب/مقدمـه اي برتاثيــرقرآن وحديث درادب پارسي/دكترمحمدعلي موذني/انتشارات قدياني/چاپ دوم/1375/ص 31

داستان موسی و شبان ( قسمت سوم)

harfhaye-man — Tue, 24 Nov 2009 13:55:41 GMT

عكس العمل چوپان پس ازشنيدن سخنان حضرت موسي(ع) :

حضـرت موسي (ع) چوپان رابه دلیل نحوه ی مناجا ت با خدا به شـــدت سرزنش وملامت كرد. چوپان وقتی او را شناخت به شدت ترسيدودست ازمناجات برداشت وخاموش شد.باخودفكرمي كردبااينگونه صحبت باخداگناه بزرگي را مرتكب گرديده وكاري بدي انجام داده است وروبه حضرت موسي (ع) كردوگفت :

« اي موسي ! توباســرزنش هاي خوددهان مرابستي وازپشيماني وندامت جان مرابه آتش كشيدي .»

وبه شدت ناراحت وغمگين وپشيمان شدوازشدت هيجان وناراحتي پيراهن خـــودرا پاره وهمه چيزرارهـاكردوتنها سربه بيابان گذاشـت وآنقدررفت تاازنظرها ناپديدشد.

گفت اي موســـي دهــانـــم دوختي

وزپشيـــماني تـــوجانـــــم سوختي

جــامه رابــــدريد وآهــــي كردوتفت

سرنــــــهادانــــدربيـــابـــان وبرفت

سرزنش كردن خداوند موسي (ع) رابه خاطر اين كار:

خداوندبزرگ كه مناجات ورازونيــازبندگان خويش رادوست دارد وازبندگانش خواسته است تااورابخوانند تااوخواسته هاي آنهارااجابت كندو ازاينكه موسي(ع) بايكي ازبندگان اوطوری سخن گفته است كه باعث شده اوازمناجات باخدادست بـــردارد حضرت موسي (ع) راموردخطاب قرارداد كه :

« اي موسي !!چرابنده اي ازبندگان مراازدرگاه من باسرزنش ومـــلامت هـاي خود راندي ؟ تووهمه پيامبران آمــده ايد تاموجــب اتصال بندگانـم بامن شويدنه باعث جدايي آنهاازمن . بندگان من باهرزباني كه بخواهندمي توانند با من گفتـــگو کنند وهركدام بازبان خودشان بامـن گفتگو مي كنند ومن به زبان هاي آنها نگاه نمي كنم ، بلكه آتشي كه دردرون آنها برپاست وآن ميل واشتياق آنان رابـراي گفتگوي بامن برانگيخته است توجه دارم .توبايد آتشي ازعشق به من دردل اوروشن ومنوركني وبه الفاظ ظاهري اصلا توجه نداشته باشي …»

وحي آمدسوي مـــوســي ازخـــدا

بنـــده مــــارازمــــــــاكــــردي

تـــوبـــراي وصــل كــردن آمــدي

نــي بــراي فصــل كـردن آمــدي

تاتــــوانــــي پامنــــه انـدرفراق

ابغض الاشـــياء عنـــــدي الطلاق

هركســـــي راسيـــرتي بنــهاده ام

هركـــسي رااصطــلاحــــي داده ام

درحــق اومـــدح ودرحــــق تـو ذم

درحـق اوشـــهد ودرحــــق تو، سم

مــابري از پــاك وناپاكـــي همــه

از گـــرانجــــاني وچالاكــي همـــه

مــن نكــردم امـــــرتاسودي كنم

بــــلك تابـربنـــــدگان جودي كنم

هنــدوان رااصـــــطلاح هند مـــدح

سنديــــان رااصـطـــــلاح سندمدح

مــــن نگــردم پــاك ازتسبيحشان

پاك هـــم ايشــان شوند ودرفشا ن

مـازبــان راننـــگريـــم وقــــال را

مــــادرون رابنـــگريـــم وحــال را….

آتـــشي ازعشق درجــان بــرفــروز

سربه سر فكـــر وعبارت رابســــوز

موسيا آداب دانـــان ديگرنـــد

سوختــــه جـان وروانـــان ديگرنــد

موسی و شبان ( قسمت دوم )

harfhaye-man — Sat, 21 Nov 2009 20:36:18 GMT

موسی و شبان( قسمت دوم)

اعتراض حضرت موسي(ع) به چوپان به خاطر نحوه مناجات با خداوند

حضرت موسي (ع) که از آنجا می گذشت وقتی که چوپان راديدكه دست هایش را بالا برده و با خدای خویش درحال رازونيازومناجات ودعاست ، ايستادتابه مناجات چوپان گـــوش دهد.هنگامي كه حرف های او راشنید و فهیمد که چه می گوید نزديك وي رفت وبه اواعتــــراض كردوگفت :

« اي چوپان! تو با کی اينطوری صحبت مي کنی ؟»

چوپان پاسخ داد:« با کسی که انسان ها ، آسمان وزمين راخلق كرده است ».

اين نمــــط بيهوده مي گفت آن شبان

گفـت مــوسي باكــيستـــي اي فلــان

گفـت باآن كــــس كـــه مـاراآفــــريد

ايــن زميــن وچــرخ ازوآمــــدپــــــديد

موسي (ع) متوجه شد كه چوپان آنطوركه شايسته است خداي را نشناخته و فکر می کند که خدا مانند انسانی ست که داراي جسم است ومانند همه ی انسان ها‌، نیازمند كفش وكلاه ولباس ودهان وخانه وغذا وخـــوردو خوراك وخـــواب مي باشد،‌ رو به وی کرد و گفت : «‌ ايــــن چه تشبيه هاي كفرآميزي است كه مي كني ؟ توهنوزمسلمان نشده اي كافــر شده اي . اين چه حـرف هاي كفرآميزو بيهوده اي است كه مي زني ، ساكت شوومراقب زبانت باش . بــوي كفرتوجهان رابدبومي كند وكفرگويي تولبـاس ديباي دين رافرسوده وازبين مي برد. كفش وچيزهايي كه تــومي گويي لايق خـــودتوست وخداوندي چنين بزرگ نياز به اين چيزهاندارد. . اگربه اين روش به سخـــن گفتـن خود ادامه بدهی آتش قهر الهی تورا خواهد سوزاند » دوستي انسان هايي نادان وجاهل دوستي نيست بلكه دشمني ست وخداونداز چنين خدمت انسان هاي بي عقل ونادان بي نيازاست .مگرخداعموويادايي توست كه بااواينگونــه سخــــن می گویی :

گفت موسي هاي بــس مدبر شدي

خودمســلمان ناشـــده كـافرشدي

اين چه ژاژست وچه كفرست وفشار

پنبـه اي انـــدردهــان خــــودفشار

گنــدكفرتـــوجهـان راگنــده كـــرد

كفـرتــوديـــبــاي ديــن راژنده كــــرد

چــارق وپــاتـــابــه لايـق مــــرتراست

آفتــابي راچنــيــنـــــها كـــي رواست

گــرنبندي زيـــن سخــن تــــوحلــق را

آتـــــشـــي آيـــــد بســــوزد خلق را

گــرهمي دانــــي كه يــزدان داوراست

ژاژوگستـــــاخي تــراچـــــون باورست

دوستــي بي خردخــــــوددشمنـي ست

حـــق تعالي زين چنين خدمت غنيست

باكـــــه مي گويي تــو اين باعم وخال

جـــــسم وحاجت درصفات ذوالجــــلال

شيــــــراونوشد كــــه درنشوونماست

چــــارق اوپوشـــــدكه اومحتاج پاست…

داستان موسی و شبان ( قسمت اول )

harfhaye-man — Thu, 19 Nov 2009 15:52:18 GMT

موســيا آداب دانـان ديگرند

سوخته جان و روانان ديگرند

داستان موسی و شبان

برگرفته از دفتر دوم مثنوي معنوي مولوي

رازونيازوگفتگوي چوپان باخداوند :

گرما بیداد می کرد و دشـت درآرامش وسكوتي عميق فرورفته بود و زوزه ي باد هر از چند گاهي سكوت دشت را بر هم مي زد ، چوپان و گوسفندانش راهی طولانی را برای رسیدن به چشمه طی کرده بودند و حالا سیراب از آب چشمه ، در سایه ی درختان اطراف چشمه آرام گرفته اند .

چوپان پس از اطمینان از سیرابی گوسفندانش ، دستی در آب فرو برد و نان خشکیده اش را آبی زد و سفره ی ناهارش را پهن کرد ، غذایش که تمام شد ، کوله پشتی اش رازیر سرش گذاشت و دراز کشید ، چشم به آسمان دوخت ، آبی و بیکران ، آسمانی که بی هیچ ستونی ، سر بر شانه های مهربان زمین گذاشته است . به روز فکرمی کرد که به نیمه رسیده بود و به شب ، که باید گوسفندان را سالم به آغلشان برساند .

باخودمي انديشيد این چند گوسفند برای نگه داری نیازمند منند ، مگر می شود زمین ، آسمان ، خورشید ، چشمه ، ماه ، ستاره چوپان نداشته باشند ؟ چوپان بزرگی که روز خورشید را برا ی گرما و شب ماه و ستاره ها را برا ی نور و روشنایی با خودش می آورد ، زمین را پر از آب و علف کرده تا گوسفندان من از علفش بخورند و شیر تولید کنند.

اومطمئن بود كه دستی پرقدرت در آن دوردست ، یا نه در همین نزدیکی ، کنار خودش ، خالق این همه زیبایی ست . از جایش تکانی خورد و به درخت تکیه داد ، دلش لبريزازشوروشوق شده بود ، در آن خلوت و تنهایی چقدر با خالق اين همه زيبايي احساس نزديكي مي كــرد ، آنقدرنزديك كه مي خواست دستش را دراز كند ودستان مهربان اور ا در دستانش بگیرد ، آنقــــدر نزديك كه حس مي كرد در كنارش است و او در این تنهایی ، می تواند با او صحبت کند و با خودش زمزمه می کرد که :

« خدایا ! خودت را به من نشان بده تا من بنده وغلام وخدمتگزارتو بشوم ، كفش هايت را بدوزم ، به موهاي سرت شانه بزنم . جان ومال وخانواده وفرزندان وهمه سرمايـه ام را فدای تو کنم ، پيراهنت رابشويم وآنهارابرايت پاك وپاكيزه كنم ، شپش هاي تنت را بكشم وبرايت شيــر بياورم ووقتی که مریض شدی ازتـوپرستاري ومراقبت كنم وغمخوارومونس غم هاي تو شوم . دست هايت راببوسم وبراي اينكه خستگي ازپاهايت بيرون برود آنهارابمالم وماساژبدهم و در هنگام خواب تخت خوابت راپاك كنـم .

خدایا ! خانه ات را به من نشان بده تا من هـر صبح وشب برايت روغن وشيرباپنيرونان هاي روغني به همراه كوزه هايـــي ازماست آب كشيده بیاورم تا تو آنها را بخوری . برای تو آواز بخوانم و همه بزهاي خودم را فدای تو کنم :

ديدموســـي يك شبــانــي رابه راه

كــوهمي گفت اي گـــزينـنده ا لـه

توكجايي تاشـــوم مـن چاكــــرت

چــارقــت دوزم كنــم شانه سـرت

اي خــداي مــن فدايــت جان مـن

جملــه فــرزنــدان وخان ومان من

توكجايـــي تــاســرت شانـــه كنم

چارقـــــت را دوزم وبخــيــــه زنـــم

جامه ات شويم شپش هـاات كشم

شيــرپيشــــت آورم اي محــتـشم

ورتـــــورا بيمـــاري آيـــد بــه پيــــش

مـــــن تورا غمـخوار باشم همچوخويش

دستـــكـــت بـــــوسم بما لــم پا یكت

وقت خواب آيد بروبــــــم جايـــكــت

گرببـــينـــم خـــــانه ات رامـــن دوام

روغــن وشيــرت بيــــارم صبح وشـــام

هــم پنيـــر ونـــان هــــاي روغنــيــن

خمـــرها ، چغـــرات هــاي نــــازنيــن

اي فـــداي تـــوهمــه بـــزهــاي مــن

اي بــــه يـــادت هيــــهي وهيهاي من

سروده ای با عنوان (ببخش )

harfhaye-man — Thu, 12 Nov 2009 16:50:55 GMT

سلام

با احترام و ارادت وادب از تمام عزیزانی که از سر محبت و لطف و شاگردنوازی در این دنیای شلوغ مجازی سری به خلوت (حرف های من ) می زنند و با نوشته هاشان اظهار لطف می کنند وگاهی هم بذل محبت می کنند و برای خواندنش وقت می گذارند تشکر کنم .این سروده را به رسم ادب به تمام این عزیزان تقدیم می کنم :

ببخش

من اگر ازعاشقی چیزی نفهمیدم ، ببخش

عشق را گر با عیار عقل سنجیدم ، ببخش

در سکوت و خلوت شب های دلتنگ فراق

گر فقط گل واژه های اشک را چیدم ، ببخش

در هوای بی تو بودن ، از سبوی زندگی

جرعه جرعه از شراب درد نوشیدم ، ببخش

در تمام لحظه ها ، بر بی قراری های خویش

گاه از غم گریه کردم ، گاه خندیدم ، ببخش

در هیاهوی نفس گیر خزان زندگی

در هجوم بادها چون برگ رقصیدم ، ببخش

خواستم عاشق ترین باشم و می دانم ، نشد

من اگر از عاشقی چیزی نفهمیدم ، ببخش

سروده ای از استاد بهمنی

harfhaye-man — Wed, 11 Nov 2009 08:06:18 GMT

عرصه خالی ست چنان شامگه بعد از کوچ

اینک آن طفل گریزان دبستان غزل

بازگشته ست غریبانه به دامان غزل

چتر« نیما » ست به سر دارد و می بالد لیک

عطشی می کشدش از پی باران غزل

عرصه خالی ست چنان شامگه بعد از کوچ !

چه گذشته ست به مردان و به میدان غزل

آسمان اش شده جولانگه زاغان هیهات

بسته بوده ست مگر بال عقابان غزل ؟

پای لنگی و درنگی ز شما دورم داشت

تا کجا باز به دادم برسد «آن » غزل

این همه سوز نهان را نتوان گفت مگر

- به میستان غزل یا به نیستان غزل

لکنتی با من و پیداست که بس کودک وار

داده ام دست زبان آتش سوزان غزل

تو مگر تاب و توانی شوی ای عشق که من

هم چنان جسم غزل هستم و تو جان غزل

قدری سکوت ...

harfhaye-man — Thu, 05 Nov 2009 09:33:40 GMT

قدری سکوت کن که سرم درد می کند

بارانی ام و چشم ترم درد می کند

در زیر بار منت این عمر رهگذر

حس می کنم کمی کمرم درد می کند

زندانی نگاه توام زندگی ، ببین

با من تمام دور و برم درد می کند

حرفی اگر زگفتن و رفتن زدم ببخش

باور کنید که شور و شرم درد می کند

گفتم کبوتری شوم و بال و پر زنم

دیدم تمام بال و پرم درد می کند

جز ازخودت که با من دلتنگ همرهی

حرفی نزن که گوش کرم درد می کند .