در شب میلاد با سعادت مولی الموحدین حضرت علی(ع)

این شعر را به تمام عاشقان مولا تقدیم می کنم .

 نذر مولا

شب و خلوت و اشک و آه و سکوت

و تنهاترین مرد و چاه و سکوت!

جهانی پر از رمز و رازی شگرف

غمی مانده در بغض ماه و سکوت

شب نخل‌ها آشنا با علی ‌ست

و پیوند شام و پگاه و سکوت

علی چشم بینای هستی ، ولی

به بیداد هستی  گواه و سکوت

زمان سازی از فتنه‌ها ساز کرد

پر از تاولی از گناه و سکوت

زِ شمشیرِ جهلش وفا را شکست

و تکرار یک اشتباه و سکوت

زمانی که  خم شد به محراب عشق

قد سرو آن تکیه‌گاه و سکوت

نِیستان دل خون شد از درد، خون!

و ماندیم ما بی‌پناه و سکوت

چراغ امیدی که خاموش شد

و  چشمی که خون شد به راه و سکوت

علی جان دعا کن که لایق شوم

بخوانم تو را گاه گاه و سکوت.