چهارشنبه ششم تیر هشتادوشش

      مجموعه شعر دوست خوبم جناب آقای ((حشمت الله اسحاقی)) با عنوان (( دنی بی))

که به گویش طالقانی به معنی (( نبودی )) است در 112 صفحه و با مقدمه ای از این

حقیر توسط انتشارات لاهیجی قم به زیور چاپ آراسته شده است . در این مجموعه 53

سروده در قالب های مختلف شعری به چاپ رسیده است .

  در صفحه 31 تا 34 این مجموعه شعری است که استاد از سر لطف و محبت اسن

سروده را به این حقیر تقدیم نموده است که در این مقال این سروده و جوابیه ی آن را

برای مطالعه خوانندگان آورده ام :

 ای رفیق شفیق ((احمد)) جان

 ای به دیباچه ی ادب ، عنوان

 میل دارم که ، گفتگو بکنیم

 آنچه در دل نهفته رو بکنیم

 احمد از روزگار دلتنگم

 از خزان و بهار دلتنگم

 دلم از گردش زمان ، خون است

 چون هوادار کوی مجنون است

 این همه ، از تو مایه می گیرد

 گر چه ، رنگ گلایه می گیرد

 تو به من ، درس عاشقی دادی

 تو که در فن عشق استادی

 تو سرودی که : آی ! عاشق باش

 داغ بر سینه ، چون شقایق باش

 عشق زیباست ، زندگی زیباست

 عاشقی بهترین عطای خداست

 گرچه اوضاع ، تحت تمکین است

 این زمان ، روزگارمان این است

 عشق جرمی ست قابل پیگرد

 هر کجا که رسیده ای برگرد

 با وجودی که پاک و بی گنه ایم

 باز باید ، حساب پس بدهیم

 مثلا ، عاشق چه کس هستی ؟!

 یا که از باده ی که سرمستی ؟!

 چه کسی چشم هاش زیبا بود ؟!
 کی ؟ کجا دیده ایش ؟ تنها بود ؟!

 مدعی بی خبر زشیدایی ست

 آشنا با طریقت ما نیست

 ما که ، سرمست جام لم یزلیم

 جرعه نوشان باده ی غزلیم

 عشق هامان ، همه اهورایی ست

 عاشقی این چنین تماشایی ست

  دردمان ، سفره های بی نان است

  پینه ی دست مستمندان است

  راستی احمد ای بزرگ استاد

  خسته ام از ملامت و بیداد

  راز سربسته آشکارا کن

  واژه ی عشق را تو معنا کن .

                          تابستان 1382

 

  حشمت نامه

 در پاسخ دوستم ((حشمت))

 حضرت مستطاب ((اسحاقی))

 ای به میخانه ی ادب ، ساقی

 شعر خوب تو را شبی خواندم

 اشک شوقی زدیده افشاندم

 لطف کردی ، نواختی ما را

 هدیه کردی به قطره دریا را

 من نبودم چنین که فرمودی

 بی گمان لایقش خودت بودی

 من به رسم ارادت و تکریم

 قطعه ای را به تو کنم تقدیم

 شعر خوب وفا مرا خواندی

 یک جهانی صفا مرا خواندی

 شعر خوب وفا تویی جانم

 خوب من ! با صفا تویی ، جانم

 در ادب بی نظیر و یکتایی

 مرد خوب زمانه ی مایی

 شهر ما از تو آبرو دارد

 شعر ما از تو رنگ و رو دارد

 در ادب بی گمان تو استادی

 آبرویی به شعر ما دادی ...

 هم سفر با شب غزلخوانی

 یک شبی را بیا به مهمانی

 خانه ام را شبی منور کن

 خلوتم را دمی معطر کن

 نم نمک جرعه ای غزل نوشیم

 مثل خم خانه ی جنون جوشیم

 راه دل را به روی غم بندیم

 بر چنین روزگار دون خندیم

 بی خیال از غم زمانه شویم

 مست موسیقی و ترانه شویم

 تو بخوانی و من سراپا گوش

 شوم از سکر شعر تو مدهوش

 تو بخوان (( بزم شاعرانت )) را

 شعر زیبا و جاودانت را

 من بخوانم ترانه از باران

 از غم و بی وفا یی دوران

 تو بخوانی زعشق و مستی ها

 من بخوانم ز می پرستی ها

 من بخوانم ز درد تنهایی

 تو بخوانی ز شور و شیدایی

 باز هم ساغری ز می گیریم

 تا نگوید حریف ، ما پیریم

 تا سحر باز ، گفتگو بکنیم

 آنچه در دل نهفته ، رو بکنیم .

 گفته بودی که هر کجا هستی

 هوشیاری اگر و یا مستی

(( عشق جرمی ست قابل پیگرد

هرکجا که رسیده ای برگرد ))

 من که در کوی یار شبگردم

 می توانم ز عشق برگردم ؟!

 گر گناهی که گفته ای این است

 جرم ما راستی چه سنگین است ؟!
 مجرمیم و گناه ما عشق است

 رهگذاریم و راه ما عشق است

بوی لیلی وزیده مجنونیم

 چون شقایق همیشه دلخونیم

 بهر شیرین دل چو فرهادیم

 تیشه ای دست عاشقی دادیم

 حرفمان ، حرف شور و شیدایی ست

 ترس ما کی زننگ و رسوایی ست

 کل سرمایه های ما عشق است

 بنده ایم و خدای ما عشق است

 دل شکسته ز درد هجرانیم

 زین سبب شاعر و غزل خوانیم

 روزگاری که سخت نامرد است

 ((حشمتم)) سهم ما فقط درد است

 ما که آیینه ایم و بی رنگیم

 مستحق ملامت سنگیم ؟!

 خون دل خورده ایم و سرمستیم

 بر همان عهد عاشقی هستیم

 گفته بودی که سخت دلتنگی

 با دلی بی قرار در جنگی

 خوش به حال دلی که غمناک است

 بی ریا و شکسته و پاک است

 هر دلی لایق چنین غم نیست

 آن که این راز را نداند ، کیست

 دل ، امین امانت عشق است

 دل ، حریم ولایت عشق است

 دل ، به نازی اگر نمی لرزد

 به پشیزی بدان ، نمی ارزد

 گاه باید ز خود رها هم شد

 مست از باده ی دعا هم شد

 کار خود را به دوست بسپاریم

 تا هنوزم که فرصتی داریم ....

 ((حشمتم)) شد سحر ، ز جا برخیز

 از شراب غزل به جامم ریز

 یک تفال بزن تو بر حافظ

 تا مجالی دگر خداحافظ  .