تقدیم به دوست خوبم آقای هژبری - به یه مناسبتی -

هیچ نگفت

 

سوخت از دشنه ی نامرد ولی هیچ نگفت

 

با دلی خسته و پر درد ولی هیچ نگفت

 

اشک در دیده نهان کرد به سیمای شما

 

سرد و آزرده نگه کرد ولی هیچ نگفت

 

باغبانی که به گل ها همه باران بخشید

 

از شمایان همه دلسرد  ولی هیچ نگفت

 

بی صدا بغض فروخورده ی خود را بلعید

 

مثل دلتنگی یک مرد ولی هیچ نگفت